Kapatid ko, Anak ko

 

Tablo reader up chevron

Prologue

Prologue:

 

“Nanay,  tatay,  gusto  ko  tinapay  ate  kuya  gusto kape.  Lahat  ng  gusto  ko  ay  susundin  niyo!  Ang  magkamali  ay  pipingutin  ko  ng-”  “Jannah!”  Naputol  ang  masayang  pagkanta  ng  mga  bata  nang  tinawag  si  Jannah  ng  papa  niya.  Agad  namang  tumakbo  papalapit  si  Jannah  sa  kanyang  Ama.

 

“Bakit po pa?” Magiliw na tugon ng batang si Jannah sa papa n'ya.

 

 

 “Halika.” Nakangiting sabi nito. “Hilutin mo naman ang likod ko. Pagod si papa mula sa trabaho eh.” Malumanay na pakiusap ng kanyang ama sa kanya..

 

 

 

Sige po!” Tugon agad ng musmos na bata dito. Inakay na s'ya nito papasok kanilang bahay diretso sa kanilang silid. Agad nang sumampa sa higaan ang kanyang ama at dumapa, sumunod na din si Jannah dito at sinimulang hilutin ang likuran nito.

 

Nagulat ang bata nang biglang maramdaman niya ang kamay ng kanyang ama sa kanyang hita. Magkaganun pa naman ay pinagpatuloy n'ya pa din ang ginagawa n'ya. Lalo s'yang nagulat nang  . Biglang tumihaya ang papa n'ya.

 

“Bakit po pa?” Nagtatakang tanong sa kanya nito.. Hinawakan n'ya ang braso ng bata.

 

“Ang laki muna, parang kailan lang kinakarga pa kita.” Nakangiti pang sabi nito, ngumiti lang din ang bata. Tiningnan n'ya ito mula ulo hanggang paa. Lalo s'yang napangiti. “Laro tayo, gusto mo?” tanong n'ya. At dahil sa bata pa ang kausap n'ya at mahilig pa sa laro ay agad itong sumang-ayon.

 

“Laro? Sige po!” Abot tengang ngiti ng bata, kitang kita mo kanyang mata ang excitement. Umupo ang kanyang ama.

 

“Hubarin mo yung damit mo.” Utos n'ya. Nagulat bigla ang bata sa inutos ng kanyang ama, wala naman s'yang naaalalang laro nila na naghuhubad ng damit?

-------

 

P.S: May mga scenes po ito na sobrang SPG. Kaya kung hindi n'yo po gusto ang ganon ay h'wag n'yo na po ituloy ang pagbabasa. Pero kung hindi po kayo mapipigilan, enjoy po. :) Don't forget to like and tell me what you think please! Salamat po sa magbabasa at nagbabasa po nito!

Comment Log in or Join Tablo to comment on this chapter...
Annerie

Salamat po sa mga nagbabasa! :)

Chapter 1

"Jannah!"tawag nang mama ni Jannah sa kanya. Kasalukuyan s'yang nasa lood nang kanyang silid at gumagawa nang kanyang mga takdang-aralin. Sa totoo lang ay mas gusto ni Jannah nasa loob nalang s'ya nang kanyang silid, dahil sa loob ng pitong taong pamumuhay n'ya doon ay.. "Jannah! Ano ba?!" Tawag uli ng kanyang mama. Dali dali na s'yang tumayo at bumaba papunta sa kusina.

Hindi malaki ang bahay na iyon para sa kanilang mag-anak dahil apat lamang sila. Ang kanyang mama at papa, at bunso n'yang kapatid na lalaki. Dalawang palapag iyon at may sarili silang kwarto sa itaas ng kanyang kapatid at meron pang natitirang dalawang kwarto na bakante. Isa sa taas at isa sa ibaba.

 

Bakit po ma?" Tanong ni Jannah sa kanyang mama nang makarating na s'ya sa kusina.

 

"Oh dalhin mo 'to doon kina papa mo." Isinalin ng kanyang mama ang piniritong balat ng manok sa isang malaking mangkok. Nag iinuman na naman kasi ang kanyang papa at ang mga kumpare nito. Nakaramdam nang n kaba si Jannah nang mabanggit ang papa n'ya. Ang salitang ayaw na ayaw na sana n'yang banggitin.

 

"E-eh ma. Ikaw na lang kaya?. Nahihiya ko." palusot n'ya. Tiningnan naman s'ya nito ng puno ng pagtataka sa mukha. Kumunot din ang nuo nito.

 

"Ano ka bang bata ka? Wag ka ngang mag inarte diyan. Bilisan mo na at maliligo nako. Kailangan ko nang umalis, baka ma late na naman ako sa trabaho ko." Nagmamadaling sabi nito at pinagpatuloy ang ginagawa. Nag alala si Jannah nang marinig n'yaang pang gabi pala ang kanyang ina.

 

"M-ma. P-pwede bang wag ka na lang p-pumasok ngayon.?"natatakot n'yang tanong sa kanyang ina. Lumingon ulit ang kanyang ina sa kanyang at mababakas sa mukha nito na naiirita na ito.

 

"Jannah! Ano bayang sinasabi mo? Anong kakainin natin kung hindi ako papasok? Umayos ka nga. Ano bang nangyayari sayo ha?" naiiritang sabi nito kay Jannah.

 

"E-eh ma. Diba dapat si p-papa ang nag ta-trabaho?" Tanong ko ulit. "K-kasi ma... A-ano.."nauutal n'yang sabi. Eto na. Sasabihin na n'ya sa kanyang ina ang matagal na dapat na dapat n'yang isiumbong. "M-ma--"

 

"Tessa!"nagulat s'ya nang may sumigaw. Ang taong pinaka susuklaman n'ya. Napatungo nalang s'ya dahil hindi na naman s'ya nakapagsumbong."Nasaan na yung pulutan!"

 

"Eto na!" Tugon ng kanyang ina sa kanya. "Dali na dalhin mo na yan doon."wala nang nagawa pa si Jannah kundi sumunod sa utos nito. Kinuha na n'ya ang mangkok at dinala iyon sa labas ng bahay.

 

Hindi n'ya maiwasang hindi kabahan habang naglalakad s'ya palabas. Palagi n'yang nahihiling na kung pwede lang sana na kahit kailan ay hindi na n'ya ito makita. Na sana ay hindi na lang ito ang naging kanyang ama ngunit wala s'yang magawa.

 

"Eto na po."kinakabahang sabi ni Jannah at Inilapag ang mangkok sa lamesa nila. Tatalikod na sana s'ya nang may tumawag sa kanya. Ang kanyang ninong Bent.

 

"Oh dalagang dalaga kana Jannah ah."bati nito kay Jannah. Pilit namang ngumiti si Jannah.

 

"Thank you po nino."

 

"Ilang taon kana ba? Siguro may nobyo kana?" Tanong ng ninong n'ya.

 

 

"Naku wala pa po. Disi-syete palang ho ako." tanggi ni Jannah.

 

"Wala talagang nobyo yan dahil hindi ko pinapayagan yan."singit ng papa ni Jannah sa usapan nila. Nakaramdam s'ya nang galit sa sinabi nito.. "Malaman ko lang na may nobyo yan, naku.. humanda sakin ang lalaki." dugtong pa nito. Lalo tuloy nanggalaiti si Jannah. Agad na s'yang tumalikod at umalis doon nang walang pasabi. Dumeretso s'ya sa kanyang silid at nilock iyon. Ngunit wala pa ding kwenta ang pag lock ng pintong iyon dahil nagagawan pa din s'ya ng kawalang hiyaan.

 

Humiga na si Jannah sa kanyang kama, kasabay nito ay ang pagtulo ng kanyang mga luha. 'Ayoko na. Ayoko na nang ganitong buhay!' hiyaw n'ya sa kanyang isipan. Gustong gusto na n'yang kumawala sa kanyang buhay ngunit hindi n'ya magawa gawa dahil sa kanyang ina at kapatid.Sa tuwing tumitingin s'ya sa salamin ay hindi n'ya maiwasang hindi madiri sa sarili n'ya. Aanhin pa nga ba n'ya ang magandang katawan kung paulit ult na itong nagamit sa kwalang hiyaan, diba? Mas lalong nahihirapang tanggapin ni Jannah ang nangyari sa kanya dahil sarili pa n'yang ama ang gumagawa niyon sa kanya.Hindi tuloy n'ya maiwasang hindi maalala ang nangyari sa kanya pitong taon na ang nakakalipas..

 

"Nanay,  tatay,  gusto  ko  tinapay  ate  kuya  gusto kape.  Lahat  ng  gusto  ko  ay  susundin  niyo!  Ang  magkamali  ay  pipingutin  ko  ng-"  "Jannah!"  Naputol  ang  masayang  pagkanta  ng  mga  bata  nang  tinawag  si  Jannah  ng  papa  niya.  Agad  namang  tumakbo  papalapit  si  Jannah  sa  kanyang  Ama.

 

"Bakit po pa?" Magiliw na tugon ng batang si Jannah sa papa n'ya.

 

 

 "Halika." Nakangiting sabi nito. "Hilutin mo naman ang likod ko. Pagod si papa mula sa trabaho eh." Malumanay na pakiusap ng kanyang ama sa kanya..

 

 

 

"Sige po!" Tugon agad ng musmos na bata dito. Inakay na s'ya nito papasok kanilang bahay diretso sa kanilang silid. Agad nang sumampa sa higaan ang kanyang ama at dumapa, sumunod na din si Jannah dito at sinimulang hilutin ang likuran nito.

 

Nagulat ang bata nang biglang maramdaman niya ang kamay ng kanyang ama sa kanyang hita. Magkaganun pa naman ay pinagpatuloy n'ya pa din ang ginagawa n'ya. Lalo s'yang nagulat nang  . Biglang tumihaya ang papa n'ya.

 

"Bakit po pa?" Nagtatakang tanong sa kanya nito.. Hinawakan n'ya ang braso ng bata.

 

"Ang laki muna, parang kailan lang kinakarga pa kita." Nakangiti pang sabi nito, ngumiti lang din ang bata. Tiningnan n'ya ito mula ulo hanggang paa. Lalo s'yang napangiti. "Laro tayo, gusto mo?" tanong n'ya. At dahil sa bata pa ang kausap n'ya at mahilig pa sa laro ay agad itong sumang-ayon.

 

"Laro? Sige po!" Abot tengang ngiti ng bata, kitang kita mo kanyang mata ang excitement. Umupo ang kanyang ama.

 

"Hubarin mo yung damit mo." Utos n'ya. Nagulat bigla ang bata sa inutos ng kanyang ama, wala naman s'yang naaalalang laro nila na naghuhubad ng damit?

 

 

"Po? B-bakit po ako maghuhubad?" Nagtatakang tanong n'ya sa ama.

 

"Maglalaro nga tayo. Dali na hubarin mo na yan." Nakangiti pang ulit nito sa tanong n'ya. 'Bakit ako pinaghuhubad ni papa? Sabi ni mama wag daw ako basta basta maghuhubad na ng damit kasi malaki na daw ako.' nagtatakang tanong ng batang Jannah sa kanyang isipan.

 

"Ayoko papa. Sabi ni mama wag na daw ako basta basta mag hubad ng damit ko."tanggi n'ya sa kanyang ama.

 

"Okay lang yun dahil papa mo naman ako. Dali na hubarin mo nayan." Ulit n'ya at nagiba na din ang tono ng pananalita nito. Hindi s'ya kumilos, nakaramdam na din s'ya nang takot dahil sa pinagagawa nito sa kanya.Hinawakan ulit ng kanyang ama ang kanyang braso, mas mahigpit na iyon. "Huhubarin mo bayan o hindi?" halatang galit na ito.

 

"P-pero papa. A-ayoko po."mangiyak ngiyak nang pakiusap ng bata sa kanya. Pinandilatan lang s'ya nito ng mata at hinatak s'ya nito papalapit sa kanya. Napaluhod s'ya sa harapan nito.Napahagulhol na ang bata dahil nasaktan s'ya sa pagkakahila sa kanya ng kanyang ama."P-papa. M-masakit p-po."

 

"Ikaw! Lumalaki ka nang sutil ha!" hinawakan nito ang damit ng bata at pilit na tinanggal. Sinubukan naman n'yang pigilan ang ginagawa nang kanyang ama.

 

"P-papa a-anong ginagawa mo. W-wag mo pong tanggalin ang damit ko." umiiyak na pakiusap n'ya sa kanyang ama ngunit itinulak lamang s'ya kaya napahiga si Jannah at dinaganan si Jannah.Sampung taong gulang lamang si Jannah noon ngunit parang dalaga na ang hubog nang katawan nito. "P-papa! Wag po! Mama!"sumigaw si Jannah ngunit tinakpan lang nito ang bibig n'ya.

 

"Tumahimik ka!" galit sa sabi nito kay Jannah. Inabot nito ang bag samay gilid nila at may kinuhang maliit na kutsilyo. "Nakikita mo 'to?! Itutusok ko 'to sayo pagdika tumigil! Pagkatapos ay isusunod ko ang mama mo!" Banta nito sa bata, lalo namang nakaramdam ng takot si Jannah. Tinanggal nito ang kamay n'ya samay bibig n'ya."Tumahimik ka ha!"wala nang nagawa si Jannah kundi ay ang umiyak.

 

"Papa. Parang awa mo na."pakiusap nito sa kanyang ama ngunit para itong walang naririnig at tinanggal ang damit n'ya. Kitang kita n'ya ngayon ang kahubaran nang batang si Jannah. Para itong gutom na gutom at natatakam sa isang pagkain habang tinititigan ang katawan ko. Sinubukang takpan ni Jannah ang kanyang dibdib na papausbong pa lamang gamit ang dalawa n'yang kamay ngunit tinanggal lang ito ng kanyang ama. Sinimulang halikan ng kanyang ama ang kanyang dibdib. Lalo s'yang napaiyak, ni hindi s'ya makasigaw o makahingi ng tulong dahil natatakot s'yang patayin nang kanyang ama.'Ang sama niya! Bakit niya to ginagawa sa akin! Nakalimutan ba niyang ako ang anak niya! 'mama! Tulong!' paghihimutok ni Jannah sa kanyang isipan. Wala s'yang magawa kundi ang umiyak habang patuloy naman ang kanyang ama sa pagwawalang hiya sa musmos n'yang katawan. Maya maya ay umupo ang kanyang ama at hinubad nito ang pantalon n'ya habang titig na titig sa pwerta n'ya katatapos lang nitong halik-halikan. Dumagan ulit ito sa kanya at may kung anong ipinasok na matigas sa pwerta ni Jannah.Agad na nakaramdam ng sakit ang batang si Jannah."P-papa! M-masakit p-po."pilit na tinulak ni Jannah ang papa n'ya dahil sa sobrang sakit na nararamdaman n'ya. Dahan dahang gumalaw ang kanyang ama. Napapasigaw si Jannah sa sobrang sakit kaya tinakpan ulit ng papa n'ya ang kanyang bibig. Wala na s'yang nagawa kundi pumikit at tanggapin ang kawalang hiyaan na ginagawa sa kanya.

 

Natigil s'ya sa pagiisip ng may kumatok sa pinto ng kwarto n'ya. Agad naman itong umupo sa kama at pinunasan ang luha n'ya.

"Sino 'yan?" Tanong n'ya.

"Aalis na ako anak. Nagluto na ako ng pagkain niyo ni Neo. Kuman na lang kayo mamaya ha?" Si mama pala. Lalo s'yang nalungkot, gustuhin man n'yang pigilan ang kanyang mama ngunit wala s'yang magawa dahil hindi naman ito pwede.

""S-sige po. Magingat po kayo." Tugon n'ya sa kanyang mama. Maya maya ay narinig n'ya ang yabag ng mga paa nito papalayo sa kwarto n'ya. Sa pagalis ng kanyang mama ay muli, nakaramdam s'ya ng takot. Huminga s'ya ng malalim at hinarap ulit ang mga notebooks n'ya at ipinagpatuloy ang paggawa ng assignments n'ya. Hindi n'ya namalayan na inabot na s'ya ng alas sais ng hapon.

Inayos na n'ya ang kanyang mga gamit ay lumabas ng kwarto. Narinig n'ya ang malakas na tawanan ng mga lalaki mula sa labas ng kanilang bahay. 'Hindi pa din pala sila tapos.' Hindi nalang n'ya ito pinansin at dumeretso na sa kusina. Agad s'yang naghain ng pagkain nila ng kapatid n'ya at tinawag ito.

"Neo! Labas na dyan kakain na tayo!" tawag n'ya dito. Trese anyos pa lang ito ngunit aakalain mong mas tanda pa ito sa kanya dahil sa tangkad nito. Pinagpapasalamat na lang n'ya na lalaki ito at hindi babae.

"Opo!" bumaba naman ito agad at pumunta sa kusina. Agad na silang umupo sa harap ng hapag at sinimulang kumain. Pagkatapos nilang kumain ay niligpit na din n'ya agad ang kinainan nila at hinugasan ito. Aakyat na sana s'ya sa taas ng matapos magligpit nang tinawag siya ng ama n'yang lasing na lasing.

"Jannah! Halika!" Nakaramdam s'ya ng kaba dahil sa pagtawag nito. Lumapit naman agad si Jannah sa kanyang ama sa labas ng bahay. Tapos na sila at wala na ang mga kainuman nito. "Iligpit mo na 'yan at magsara kana ng bahay." Lasing na lasing ito. Tahimik na sumunod si Jannah utos nito. Pumasok naman ang papa n'ya sa loob ng bahay na hirap na hirap maglakad. Pumasok na din s'ya sa loob ng bahay nila pagkatapos n'yang gawin ang mga gawain n'ya. Isinara din muna n'ya ang kanilang bahay at tsinek ang buong bahay. Dumeretso si Jannah sa banyo n'ya at naglinis ng katawan. Inayos n'ya muna ang higaan n'ya bago matulog, nang biglang..

"Jannah.." May tumatawag sa kan'ya mula sa labas ng kwarto n'ya. Walang iba kundi ang papa n'ya. Agad naman s'yang nakaramdam ng kaba, 'Eto na naman s'ya' sabi nito sa isipan n'ya. Hindi s'ya umimik, hinayaan n'ya lang itong kumatok. "Jannah! Alam kong gising kapa. Sisirain ko 'tong pinto na 'to pag hindi mo 'to buksan!" Banta nito. Hindi pa din s'ya kumilos. "Isa!" Bilang nito. "Dalawa!" bumuntong hininga s'ya at lumapit sa pinto.

Wala na naman s'yang magawa kundi sumunod dito. Binuksan n'ya ang pinto ng kwarto n'ya, agad s'yang nakaramdam ng kaba nang makita ang kan'yang papa.

"B-bakit po?" kinakabahan n'yang tanong. Itinulak nito ang pinto at walang sabi sabing pumasok sa loob ng kwarto ni Jannah saka humiga sa kama.

"Ha..lika dito.. pasayahin mo ang papa.." Parang binuhusan ng malamig na tubig si Jannah ng marinig ang sinabi ng kanyang papa. 'Ayoko na po.' Tutol n'ya sa kan'yang isipan. "Ano ba?! Wala ka bang naririnig?!" Sigaw nito. Nanginig ang buong katawan n'ya. Isinara n'ya ang pinto at lumapit sa may higaan. 'Ayoko po.' Paulit ulit na sigaw ni Jannah sa isipan n'ya pero hindi n'ya ito maisatinig. Nagulat pa si Jannah nang bigla s'yang hinaltak ng papa n'ya pahiga sa kama.

 

© Annerie

 

Comment Log in or Join Tablo to comment on this chapter...

Chapter 2

Chapter two:

Jannah's POV.
“Ha.. lika dito.. pasayahin mo ang papa..” Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa narinig ko. 'ayoko' tutol ko sa isipan ko. “Ano ba?! Wala ka bang naririnig!” Sigaw nito. Nanginginig ang buo kong katawan. Isinara ko na ang pinto ng kwarto ko at lumapit sa higaan. Tumayo lang ako doon. 'ayoko po, ayoko' paulit ulit kong sigaw sa isipan ko pero diko mailabas sa bibig ko. Nagulat ako nang hinaltak niya ako pahiga sa kama.

“P-papa.. parang awa mo na.. T-tama na po..” Umiiyak kong pakiusap sa kanya pero hindi n'ya ako pinakinggan. Dinaganan n'ya ako at sinimulang halikan sa leeg. “P-papa...” 'Ayoko na. Ayoko!' Itinulak ko s'ya at dahil na din sa sobrang kalasingan ay nahulog s'ya sa kama. Tumayo ako agad  at  tinungo  ang  pinto pero muntik nako mangudngod sa  sahig dahil hinawakan n'ya ang paa ko. Hinila n'ya ako papalapit sa kanya at dinaganan ako habang nakataob.

“Lumalaban kana ngayon ha? Baka nakakalimutan mo kung anong mangyayari pagmanlaban ka?” Bulong nito sa kanang tenga ko. Lalo akong napaiyak.

“Parang awa mo na pa. Ayoko na po. Anak mo ko kaya bakit mo 'to ginagawa sakin.?” Pakiusap ko sa kanya kasabay ng paghagulhol ko. Sinabunutan n'ya ko'

“Wala kang karapatan na magreklamo! Susunod ka sa gusto ko at gagawin ko ang lahat ng gusto ko sayo sa ayaw man o sa gusto mo!” May diin na sabi nito at natuluyan akong mangudngod dahil tinulak n'ya ang  ulo ko, mahilo hilo naman ako habang hawak ang nuo ko. Naramdaman kong tinanggal n'ya ang suot kong panjama kasama ang underwear ko dahil nakaramdam ako nang lamig. Ibinuka n'ya ang hita ko at ipinasok n'ya na ang ari n'ya sa pwerta ko. “uhmm.. ahhm.. “ Sarap na sarap na ungol n'ya. Wala akong magawa kundi umiyak  na  lang.

“Ahh.. p-papa.. t-tama n-na.. hmm... “ Itinihaya n'ya ko at tinanggal ang suot kong damit. Lantad na lantad ang kahubaran ko sa kanya. Agad n'yang nilantakan ang dibdib kong ngayon ay perpekto na para sa kanya. Napapikit ako ng mariin. 'ayoko na' umiyak nalang ako ng umiyak habang s'ya ay patuloy padin sa pananalbahe sakin. Sa sarili n'yang ANAK.

Makalipas ang ilang sandaling pagpapakasarap n'ya ay tumigil na din s'ya. Umupo ako at kinuha ang mga damit ko. Hinawakan n'ya ako sa braso at bumulong “Tandaan mo. Wag na wag kang magsusumbong kung ayaw mong may masamang mangyari sa inyong mag iina! Na iintindihan mo ba?!” Banta n'ya na naman sa akin.

“O-opo.” Takot na takot kong sagot sa kanya. Itinulak n'ya ulit ako kaya napahiga ako saka s'ya umalis na may ngiti sa mukha n'ya. Tumayo na ako at nagbihis. Isang gabi na namang kawalang hiyaan ang ginawa niya sa akin, gabi na hindi ko inakalang mas magbibigay pa sakin ng kalbaryo.

Kinabukasan:

“Oh Jannah? Anong nangyari dya'n sa nuo mo? Bakit may bukol ka?” Takang tanong nama'y halong pagaalala ni Mama sakin kinabukasan habang kumakain kami ng almusal. Saba'y sabay kaming kumakain ng almusal kaya nandoon din si Papa. Napatingin ako sa papa ko patuloy lang sa pagkain  at  parang  walang  ginawang  kasalanan.

“Ahm.. a-ano po.. k-kasi..” nagaalangan akong magsabi sa kanya. Napatingin naman sakin ang papa ko at pinandilatan ako ng mata kaya napatungo ako.

“Alam mo Mama kagabi. Narinig ko parang may nahulog sa kwarto ni Ate. Napakalikot kasi matulog” Napatingin ako sa kapatid ko, ibig sabihin narinig n'ya yun? Sabagay magkatabi kami ng kwarto.

“G-gising ka pa ba no'n?” tanong ko sa kanya.

“Oo naman. Nanonood pa kasi ako ng anime eh. Nauhaw kasi ako kaya ako lumabas at yun narinig ko.” Paliwanag n'ya at pinagpatuloy ang pagkain. Tiningnan s'ya ng masama ni Papa.

“Hoy ikaw bata ka. Tumigil ka nga sa kapapanood yan. Palagi kang puyat.” Sita n'ya sa kapatid ko.

“Eh may tinatapos po kasi akong episode.” Sagot naman ng kapatid ko.

“Oh s'ya s'ya tumigil na kayo. Sa susunod magingat kana Jannah ha?. Bilisan n'yo nang dalawa at baka ma late pa kayo sa school. Inaantok na din ako.” Pigil ng Mama ko kaya ipinagpatuloy na namin ang pagkain namin ng tahimik. Pagkatapos no'n ay umalis na kami ng bahay ng kapatid ko.



School:

7:55 am. Yun ang nakita ko sa relo ko nung tumingin ako doon. Hindi pa ako late sa first subject ko dahil 8:30 pa naman ang pasok ko. Dumeretso ako sa library at doon naghintay ng oras. Kinuha ko ang libro ko sa sociology at  sinubukang  basahin  iyon, ngunit kahit anong pilit kong intindihin ang binabasa ko  ay diko magawa gawang  maintindihan  dahil ang nangyari kagabi ang paulit ulit na pumapasok sa isip ko. Eto din ang dahilan kung bakit kahit 2nd year collage na ako ay wala pa din akong kaibigan. Palagi lang ako nasa sulok, tahimik na nakikinig sa prof namin habang nagtuturo. Hindi din ako nagsasalita hanggat walang kumakausap o nagtatanong sa akin. Pakiramdam ko kasi ang ibang iba ako sa kanila, nakakadiri ako. At wala namang makakatulong sa problema ko kundi ako lang. Biglang may humampas sa lamesa ko, kaya napaangat ako ng  tingin. Isang lalaking matangkad ang nakatunghay sa akin ngayon.

“Hi miss!” nakangiting bati n'ya sa akin. “Pwede ba akong makigamit ng lamesa?” hindi pa naman ako umoo ay umupo na s'ya agad. Hindi ko s'ya kilala, sa dami dami ba namang estyudante sa unibersidad na ito at sa laki ng problemang hinaharap ko ay wala na akong panahon o pakialam na kilalanin ang bawat tao dito. Tumungo nalang ulit ako. “Ahm.. ako nga pala si Zihan.” Napatingin ako sa kanya at sa kamay n'yang nakalahad sa akin. Makikipagkamay s'ya  sa  akin.

“J-jannah.” tipid kong sagot at tumingin ulit sa librong binabasa ko,  hindi  ko alam kung bakit n'ya ako kinakausap ngayon. Kinakausap lang naman ako nang mga tao pagtungkol sa project o assignment namin. Ibinaba n'ya ang kamay n'ya na hindi ko tinanggap. Tumikhim s'ya.

“Ahh. Nice name.” pilit si\'yang ngumiti. “Anong course mo? Ako nga pala BSCoE.” Tanong n'ya ulit. 'Ang kulit naman nito. Hindi ba n'ya maramdaman na ayaw ko  s'yang kausapin!' “Jannah?”

“Accountancy.” Sagot ko at tumayo na din ako. Agad n'ya akong hinawakan samay braso ko para pigilan. Nakaramdam ako ng takot kaya agad ko s'yang itinulak at tumakbo ako.

“Teka jannah!” narinig ko pang sigaw n'ya kaya agad s'yang sinita ng librarian.


Zihan's Pov.

“Teka! Jannah!”  Napasigaw ako nang bigla s'yang tumakbo papalabas ng library.

“Mister! Library 'to kaya please. Lower your voice!” Sita sa akin ng librarian.

“Sorry po ma'am.” Lumabas na din ako ng library para sundan sana s'ya. Pero hindi ko na si'a nakita. 'ang bilis naman tumakbo nun.' Napailing  nalang  ako. 'Bakit kaya s'ya agad tumakbo ng hawakan ko siya? At ni hindi manlang n'ya ako kibuin kanina. Hayy.. makikita ko pa naman s'ya, sa isang school lang kami nagaaral eh.' napangiti ako habang tinitingnan ko ang kamay ko na inihawak ko sa braso n'ya kanina.

Hindi ako makapaniwala na nakausap ko na s'ya sa wakas ngayon. Matagal na akong tyume tyempo na kausapin s'ya pero sa tuwing makikita ko s'ya, palaging may umeepal. Naglakad na ako papunta sa room ko. Sa totoo lang alam ko na naman ang name n'ya at course n'ya, tinanong ko lang ulit para mag mukhang disente naman. Oo na, stalker na kung stalker, eh sa gusto ko s'ya. Ewan ba, kahit parang ang weird n'ya nagustuhan ko pa din s'ya. Unang beses ko s'yang nakita nung..


8:00am, Thursday.
Naglalakad ako papunta sa school ko. Malapit lang kasi ang apartment na inuupahan ko sa school ko at nasa talyer pa ang kotse ko kaya nilakad ko nalang. May nakita akong umiiyak na bata sa daan, lalapitan ko na sana nang maunahan ako ng isang babae na naka uniform na pang school namin. Tumigil ako at tiningnan sila. Maya maya ay may inilabas s'yang baunan at inakay n'ya ang bata. Sinundan ko silang dalawa at tumigil sila sa isang malapit na karenderya, pinakain n'ya ang bata. Nakiupo ako sa tabi nila at humingi ng tubig. 'ano bang ginagawa ko at sinusundan ko sila?' Tiningnan ko yung babae.

WOW!

Ang ganda n'ya! Natigilan ako. Ang mukha niya na bilugan, hindi katangusan na ilong. Ternuhan pa ng mga labi n'ya na sadya ng kulay pink at dalawang biloy sa kanyang magkabilang pisngi. Ang mga ngiti n'ya.. anghel ba s'ya?

“Gusto mo paba?” nakangiting tanong  n'ya sa bata.

“Busog na po ako ate. Salamat po.” tuwang tuwa na tugon ng  bata  sa  kanya. Iniabot n'ya ang baso ng tubig sa bata.

“O sige. Halika na. Pumunta na tayo sa police station para makita kana ng mama mo. Siguradong kanina kapa hinahanap nun at alalang alala na yun ngayon.” Tumayo na sila pagkatapos n'yang ayusin ang baunan n'ya. Sumunod naman ako agad sa kanilang dalawa. Dumeretso sila sa police station at kinausap ang mga police, hindi s'ya umalis doon hanggat hindi dumadating ang ina ng bata. Sinamahan n'ya talaga muna ang bata. Hindi s'ya nag aalala kung magiging abse-

“ay patay! Absent na din ako! Hayy naku!” Dahil sa kasusunod ko sa kanila nakalimutan ko na ang oras. May quize pa naman kami. Haist!

“Anak! Diyos ko! Kanina pa kita hinahanap! Mabuti at nakita na kita!” napatingin  ako sa babaeng umiiyak habang yakap yung batang kasama n'ya kanina. S'ya na ata yung mama nung bata. Pagkatapos no'n ay nagpasalamat yung mama nung bata kay schoolmate at umalis na din s'ya doon. Syempre, sumunod nalang ako sa kanya. Parehas lang naman kami ng pupuntahang school. Pero ang hindi ko maintindihan sa sarili ko dahil pati kung saang building s'ya ay sumunod ako. Sa building ng accountancy s'ya pumasok. So.. yun ang course n'ya? Nice. napangiti  ako.
 

                                                          ***


Simula ng tagpo naming  'yun ay inalam ko na ang tungkol sa kanya, saan s'ya nakatira,  tinanong  ko  sa   mga classmates n'ya  ang  pangalan n'ya, lahat. Weird lang kasi wala s'yang kaibigan dito. Napansin ko din na palagi s'yang nagiisa. At palaging takot.

“Hoy Zihan! Kanina ka pa namin hinahanap ah! Nasan kaba?!” Tawag sakin ng kaibigan kong si Jerrick. Humihingal pa ito. “Kanina pa kita tinatawag eh!”

“Ahh sorry.” Yun nalang ang nasabi ko.

“Naku! Sinundan mo na naman si Jannah no?” Siniko ko s'ya agad. “Aray!”

“Tumahimik ka nga dyan! May makarinig pa sayo dyan eh! Halika na nga!” sita ko sa kanya. Alam n'ya kasi ang tungkol kay Jannah. S'ya lang ang nakaka alam no'n bukod sa sarili ko. Haha.
 

(c) Anneri

Comment Log in or Join Tablo to comment on this chapter...
gerald

Npksma ng tatay nya

~

You might like Annerie's other books...